Ὁ χῶρος τοῦ Βιβλιοπωλείου (Μαυρομιχάλη 96) τῆς «Ἑνότητος Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιαστικῆς Ὑπακοῆς» ἔχει τήν δική του Ἱστορία!

Κάθε πτυχή τοῦ πνευματικοῦ ἔργου τοῦ Πατρός καί Διδασκάλου μας π. Βασιλείου Βολουδάκη καί τῆς Πρεσβυτέρας του Νινέττας εἶναι γιά ἐμᾶς μία τεράστια πηγή γνώσης καί ζωῆς. Μᾶς ἔδειξαν τό ἀποτέλεσμα πού ἔχει ὁ ἄνθρωπος σέ ὅ,τι κι ἄν κάνει ὅταν ὑπάρχει ἡ Εὐλογία τοῦ Οὐρανοῦ. Τότε, ἀκόμα κι ἄν ὅλος ὁ κόσμος εἶναι ἀντίθετος, τίποτα δέν μπορεῖ νά ἐμποδίσει τήν κατά Θεόν πρόοδο του σέ ὅ,τι κι ἄν κάνει.

Ὁ χῶρος τῆς Πνευματικῆς Ἑστίας, ὁ ὁποῖος ἐπί 36 χρόνια φιλοξένησε τίς πνευματικές ὁμιλίες-συζητήσεις τοῦ π. Βασιλείου, τίς ἐκδόσεις «ΥΠΑΚΟΗ», τό Βιβλιοπωλεῖο, καθώς καί μιά πληθώρα δραστηριοτήτων καί δράσεων, ἔχει τήν δική του Ἱστορία τῆς ὁποίας μερικά ψήγματα θά ἐπιχειρήσουμε ἐδῶ νά ἐκθέσουμε, παρ’ ὅτι γνωρίζουμε ὅτι ἐξ αἰτίας τῆς νηπιώδους πνευματικῆς μας κατάστασης εἶναι βέβαιο ὅτι θά ἀδικήσουμε τά διηγούμενα. Ὡστόσο, ἐλπίζουμε στήν Χάρη τοῦ Θεοῦ νά ἀναπληρώσει τίς ἀμέτρητες ἐλλείψεις μας, διότι δέν μποροῦμε νά μήν ὁμολογοῦμε αὐτά πού ζήσαμε!

Στίς 20 Αὐγούστου τοῦ 1988, ὁ Πατέρας καί Διδάσκαλος μας π. Βασίλειος Βολουδάκης ἀπέστειλε μία ἐπιστολή πρός τόν μακαριστό Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος, κ. Σεραφείμ γιά νά τόν ἐνημερώσει σχετικά μέ τήν ἵδρυση τοῦ Σωματείου μας καί νά τόν προσκαλέσει στά ἐγκαίνια τῆς νέας τότε αἴθουσας, στήν Μαυρομιχάλη 96.

Ἡ ἐν λόγῳ ἐπιστολή ἀποτελεῖ γιά ἐμᾶς σημαντικό ἱστορικό “ντοκουμέντο”, ἀφοῦ δι’ αὐτῆς φαίνεται ἡ διορατικότητα τοῦ π. Βασιλείου νά ἐπεκτείνει τό πνευματικό του ἔργο ἀπό τόν ὅμορο τῆς περιοχῆς τοῦ Κολωνακίου, Ἱ. Ν. Ἁγίου Νικολάου Πευκακίων, μέχρι τήν περιοχή τῶν Ἐξαρχείων, καθώς καί ἡ διάκριση πού τόν χαρακτήριζε σέ κάθε του κίνηση.

Μέσῳ τῆς ἐπιστολῆς, ἐνημέρωνε τόν Ἀρχιεπίσκοπο γιά τήν ἰδιαιτερότητα τῆς ἐνορίας τοῦ Ἁγίου Νικολάου νά «εὐρίσκεται στήν καρδιά τῆς Ἀθήνας», μέ ἀποτέλεσμα νά ἀντιμετωπίζει «πάμπολλα προβλήματα» καθώς διαθέτει ἕναν «λαό μορφωμένο» στήν πλειοψηφία του καί «με πολλές ἀνησυχίες καί προβληματισμούς». Τήν ἐποχή ἐκείνη, μάλιστα, ἐπεδίωκαν νά ἐκμεταλλευτοῦν αὐτά τά χαρακτηριστικά «πολλές ὁμάδες ἑτεροθρήσκων˙ Ἰνδουιστῶν, πνευματιστῶν, Κινέζων, παραψυχολόγων κ. ἄ.» κατακλύζοντας τήν ἐνορία μέ «αἴθουσες διδασκαλίας» και «βιβλιοπωλεῖα Στήν ἐπικίνδυνη αὐτή πνευματική κατάσταση προσετίθετο καί «ἡ πραγματικότητα τῶν Ἐξαρχείων μέ τούς ναρκομανεῖς νέους, πού ἔχουν ἀνάγκη μιᾶς παρουσίας τοπικῶς ἐγγυτέρας ἀπό τόν Ναό μας ὁ ὁποῖος εἶναι κτισμένος στο ἐντελῶς ἀντίθετο ἄκρο τῆς ἐνορίας[…]». Κατόπιν, διευκρίνιζε ὅτι ἡ πνευματική του προσπάθεια εἶχε ξεκινήσει ἤδη πρό ἑπταετίας, στά πλαίσια τῆς ὁποίας εἶχε πραγματοποιηθεῖ «συστηματική διδασκαλία» μέ γνώμονα τήν σύνδεση τῆς Ὀρθόδοξης διδασκαλίας καί πίστης μέ τήν καθημερινή ζωή. Τό ἀποτέλεσμα ἦταν, πολλοί ἄνθρωποι, ἰδίως νέοι, νά γνωρίσουν τούς «ἁγίους Πατέρας μας καί νά ἀνακαλύψουν ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει πλοῦτο καί πνευματικότητα ἀσυγκρίτως ἀνώτερο ἀπό τίς νοσηρές θρησκεῖες τῆς Ἀνατολῆς». Ὡς ἐκ τούτου, ὁ π. Βασίλειος εἶχε ἤδη δημιουργήσει Ὀρθόδοξο βιβλιοπωλεῖο καί Ἀρχονταρίκι, ὥστε νά γνωρίζουν οἱ ἄνθρωποι τά Ὀρθόδοξα βιβλία καί νά γίνονται συζητήσεις οἱ ὁποῖες «καθιερώθηκαν, σύν τῷ χρόνῳ, δίς τῆς ἑβδομάδος. Δηλαδή Κυριακή πρωί μετά τήν Θεία Λειτουργία καί Τρίτη ἀπόγευμα, συνολικά ἐπί 5ωρου ἑβδομαδιαίως». Ἡ ὅλη αὐτή προσπάθεια ἐστεγάζετο «σέ χώρους κάτω ἀπό τόν Ναό, πού διασκευάσθηκαν μέ κόπο ἀπό τούς ἀνθρώπους πού ἀγάπησαν τήν πνευματική ζωή καί μετέτρεψαν τίς ἀκάθαρτες ἀποθῆκες σέ τόπο πνευματικῆς ἀναψυχῆς». Πρόκειται γιά τόν χῶρο πού ἔμεινε γνωστός στήν συνέχεια ὡς “Ἐξομολογητήριο” καί ἀνέπαυσε διά τῶν εὐχῶν τοῦ π. Βασιλείου, ἐπί μισό καί πλέον αἰῶνα, πολλές χιλιάδες ἀνθρώπων.

Ἡ σταδιακή αὔξηση τοῦ κόσμου ὁδήγησε, ὅπως ἀνέφερε ὁ π. Βασίλειος στήν ἴδια ἐπιστολή, στήν ἐνοικίαση τοῦ χώρου ἐπί τῆς ὁδοῦ Μαυρομιχάλη 96. Ὡστόσο, ἀποσιωπᾶ ἐντελῶς τό κομμάτι ἐκεῖνο τῆς ἱστορίας ἀνθρώπων τῆς ἐνορίας οἱ ὁποῖοι δημιουργοῦσαν διαρκῶς προσκόμματα. Ἐπεδίωκαν, ὁ Θεός γνωρίζει γιατί, νά οἰκειοποιηθοῦν τήν προσπάθειά του νά στεγάζει ἐνοριακό βιβλιοπωλεῖο (μέ ὀνομασία “Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς”) καί Ἀρχονταρίκι γιά ὁμιλίες (εἶχαν ἤδη ἐπιτύχει νά τοῦ ἀφαιρεθεῖ ἡ εὐθύνη τοῦ παρεκκλησίου τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου τό ὁποῖο εἶχε ἀνακαινίσει ἐκ βάθρων καί μπορεῖ κανείς νά μάθει περισσότερα κάνοντας κλίκ ἐδῶ), καί προσπαθοῦσαν μέ κάθε τρόπο νά τόν ἐκδιώξουν ἀπό τόν συγκεκριμένο χῶρο τοῦ Ναοῦ.Ύστερα ἀπό μιά σειρά ἔντονων γεγονότων, ὁ π. Βασίλειος διατήρησε τόν ὑπόγειο χῶρο, καταβάλλοντας ὡστόσο ἐνοίκιο σέ μορφή ἐτήσιας δωρεᾶς ἀπό τήν Ἑνότητα «ὡς ἀντίδωρον καί ἔκφρασιν χρέους» πρός τόν Ναό. Ἴσως ἀπετέλεσε καί τό πρῶτο παράδειγμα Ἱερέως πού πλήρωνε ἐνοίκιο γιά νά ἐξομολογεῖ στήν ἐνορία του! Ὅλα αὐτά τά ἀποσιωπᾶ ὁ π. Βασίλειος κατά τήν πάγια τακτική του νά μήν ἐκθέτει ποτέ ὅσους τόν πολέμησαν. Εὐτυχῶς, διασώθηκε ἡ ἱστορία στά ἀρχεῖα τῆς «Ἑνότητός» μας καί τήν ἀνασύρουμε κι ἐμεῖς μέ τήν σειρά μας, ὄχι γιά νά ἐκθέσουμε πρόσωπα καί καταστάσεις, ἀλλά γιατί θεωροῦμε ὅτι θά πρέπει στήν καταγραφή τῆς Ἱστορίας νά μήν ἀποσιωπᾶται ἡ πολεμική πού δέχτηκαν οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ἀπό τόν τρόπο πού τήν ἀντιμετώπισαν ἔχουμε πολλά νά μάθουμε καί γιά πολλά νά μετανοήσουμε ἅπαντες.

Κατόπιν, στήν προαναφερθεῖσα ἐπιστολή, ὁ π. Βασίλειος διευκρίνιζε ὅτι τά ἔξοδα τοῦ ἐνοικίου τῆς νέας αἴθουσας, ὅπως καί γιά τήν δημιουργία βιβλιοπωλείου καί ἐκδοτικοῦ Οἴκου, ἐπί τῆς ὁδοῦ Μαυρομιχάλη 96, θά καλύπτονται ἀπό τήν σύσταση τῆς «Ἑνότητος Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιαστικῆς Ὑπακοῆς», ἡ ὁποία θά μπορεῖ νομίμως καί μέ διαφάνεια νά συγκεντρώνει τις «προαιρετικές εἰσφορές» καθώς καί νά ἐκδίδει καί νά μεταπωλεῖ βιβλία.

Μέ αὐτήν τήν αὐτάρκεια τοῦ Σωματείου ἐπετεύχθη καί ἕνας ἀπό τούς καταστατικούς του σκοπούς, δηλαδή ἡ «οἰκονομική συμπαράσταση στό ἐνοριακό ἔργο, διότι τό Ἐκκλησιαστικό Συμβούλιο μετά δυσκολίας» ἀντιμετώπιζε τίς τρέχουσες ὑποχρεώσεις του καί δέν εἶχε τήν παραμικρή δυνατότητα νά συνεισφέρει στό προαναφερθέν, ζωτικῆς σημασίας γιά τήν ἐνορία, ἔργο.

Τέλος, στήν ἐνημέρωση τοῦ πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπο Σεραφείμ τόνιζε τήν «ἐπείγουσα ἀνάγκη δραστηριοποιήσεως τοῦ λαϊκοῦ στοιχείου ἀπό πλευρᾶς Ἐκκλησίας, πρίν ἀρχίσει ἡ ἐκμετάλλευσις καί τό “καπέλωμα“ κάθε πνευματικῆς προσπαθείας ἐκ μέρους τῶν “ἔξω” τῆς Ἐκκλησίας». Ἀναφερόταν, προφανῶς, στίς προσπάθειες τῆς Πολιτείας ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, νά εἰσχωρήσει διά τοῦ λαϊκοῦ στοιχείου στά Ἐκκλησιαστικά Συμβούλια τῶν Ἐνοριῶν καί νά ἐπιτύχει τόν ἔλεγχό τους.

Τά ἐγκαίνια τῆς «νέας Ὀρθοδόξου Πνευματικῆς Ἑστίας» πραγματοποιήθηκαν τήν Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 1988, στίς 7 τό ἀπόγευμα. Ἐπρόκειτο νά λειτουργήσει μέχρι τήν κοίμηση τοῦ π. Βασιλείου, ὡς «Σπουδαστήριο Ὀρθοδόξου Κατηχήσεως» ὅπου θά συμμετεῖχαν «ὅσοι θέλουν νά γνωρίσουν ποιά εἶναι πράγματι ἡ Ἐκκλησία καί ἡ Ὀρθόδοξος πνευματική ζωή». Στόν ἴδιο χῶρο στεγάστηκε – καί συνεχίζει νά στεγάζεται – βιβλιοπωλεῖο μέ βιβλία τῶν ἐκδόσεων «ΥΠΑΚΟΗ» καθώς καί ἐπιλεγμένα βιβλία πνευματικοῦ περιεχομένου. Ἀκόμη, στόν ἴδιο χῶρο ἐστεγάσθη ἐργαστήριο ἁγιογραφίας καί ζωγραφικῆς. Ἐκτός τούτων, πραγματοποιήθηκαν μαθήματα Βυζαντινῆς Μουσικῆς, Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Γλώσσας καί πολλά ἄλλα.

Μέσα ἀπό τίς χιλιάδες ὁμιλίες πού πραγματοποιήθηκαν ὅλα αὐτά τά χρόνια, ἀμέτρητοι ἄνθρωποι βρῆκαν λύσεις σέ κάθε εἴδους προβλήματα, ἀφοῦ, ὅπως τόνιζε ὁ π. Βασίλειος, τά πνευματικά ζητήματα βρίσκονται σέ ἄμεση ἀλληλεπίδραση μέ τά βιοτικά. Τρεῖς γενιές ἀνθρώπων πέρασαν ἀπό αὐτόν τόν χῶρο, ἐνηλικιώθηκαν πνευματικά, βρῆκαν τήν χαρά καί τήν Εὐλογία τοῦ Θεοῦ μας. Εὑρισκόμενοι στίς ὁμιλίες του π. Βασιλείου νιώθαμε αὐτό πού διαπίστωσαν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι Λουκᾶς καί Κλεόπας στήν πορεία πρός Ἐμμαούς μετά ἀπό τήν συνάντησή τους μέ τόν ἀναστάντα Χριστό: «Οὐχί ἡ καρδία ἡμῶν καιομένη ἦν ἐν ἡμῖν ὡς ἐλάλει ἡμῖν ἐν τῇ ὁδῷ, καί ὡς διήνοιγεν ἡμῖν τάς Γραφάς; (Λκ.κδ΄, 32)». Αἰσθανόμαστε τήν καρδιά μας «καιομένη» ὅσο ὁ π. Βασίλειος μᾶς μιλοῦσε καί μᾶς ἑρμήνευε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ. Νιώθαμε μιά ζωή παραδείσια, ἀφοῦ ἀκόμα καί ὅταν θλιβόμεθα συνειδητοποιῶντας τό πόσο ἀπέχουμε ἀπό τό ἦθος τοῦ Χριστοῦ, αὐτό πού κυριαρχοῦσε τελικά ἦταν ἡ χαρά. Σκεφτόμαστε ὅτι ἄν κοντά σέ ἕναν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ νιώθαμε ἔτσι, πῶς ἄραγε θά νιώθαμε κοντά στόν ἴδιο τόν Χριστό;

Ἀπό τῆς κοιμήσεως τοῦ Πατρός καί Διδασκάλου μας, ἡ Πρεσβυτέρα του Νινέττα συνεχίζει μέχρι καί σήμερα μέ τούς συνεργάτες τους νά λειτουργεῖ αὐτόν τόν χῶρο, ἔπειτα καί ἀπό παράκληση πολλῶν ἀνθρώπων. Οἱ ὁμιλίες-συζητήσεις συνεχίζονται ἀπό τήν ἴδια κάθε Κυριακή, ἀλλά καί τό Βιβλιοπωλεῖο καί οἱ Ἐκδόσεις ἐξακολουθοῦν τήν δραστηριότητά τους καθ’ ὅλη τήν ἑβδομάδα, μέ ἔμφαση πλέον στήν μελέτη τοῦ ἔργου καί τῆς ζωῆς τοῦ π. Βασιλείου. Ὄχι γιά νά τόν «ἁγιοποιήσουμε» ὅπως διαδίδουν τά… “χριστιανικά” κουτσομπολιά – τούς Ἁγίους Του ἄλλωστε ὁ Θεός τους ἀναδεικνύει καί ὅσοι πιστεύουν ἀλλιῶς βλασφημοῦν κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος – ἀλλά ἐπειδή κοντά του βρήκαμε «ρήματα ζωῆς αἰωνίου», εἴδαμε μέ λόγια καί ἔργα τό ἦθος τῶν Πατέρων μας κι αὐτό θέλουμε νά διατηρηθεῖ μέσα μας. Ἐπιθυμοῦμε ἀκόμη, ὅποιος τό ἐπιθυμεῖ νά ἔλθει καί νά ὠφεληθεῖ ἐξίσου κι αὐτό διότι εἶναι σπάνιο τό ἦθος τοῦ Χριστοῦ στίς μέρες μας, συχνά, ἀκόμη καί στούς Οἴκους Του.

Ὅσοι συνεχίζουμε, τό πράττουμε μέ τήν αἴσθηση πῶς κάθε καλό ἀποτέλεσμα ὀφείλεται σέ ἐκεῖνον καί στίς πρεσβεῖες του πρός τόν Ἅγιο Θεό. Μακάρι, μέ τίς πρεσβεῖες τοῦ π. Βασιλείου λοιπόν νά γνωρίζουμε κάθε μέρα τόν Χριστό μας, νά Τοῦ μοιάζουμε λίγο περισσότερο καί νά διατηροῦμε τήν μνήμη τοῦ Πατρός μας, ἀφοῦ τότε θά ἰσχύσει καί σέ ἐμᾶς ἡ ὑπόσχεση τοῦ Ἁγίου Θεοῦ μας:

 «ὁ δεχόμενος προφήτην εἰς ὄνομα προφήτου μισθόν προφήτου λήψεται, καί ὁ δεχόμενος δίκαιον εἰς ὄνομα δικαίου μισθόν δικαίου λήψεται» (Μτθ. ι΄, 41).

Καλάθι αγορών
Κύλιση στην κορυφή